Storythai

เมื่อวานส่งน้องกลับบ้านเสร็จก็ไปกินไอติมกันที่สยามกับเดอะแก๊งค์(ขีเกียจเขียนชื่อ 555)
อากาศมันร้อนนะ ไม่ไหวแล้ว
พี่อ้อกับยุ่งเล่าว่าไมค์ยืนให้นักข่าวถ่ายรูปไปก็ดึงเสื้อตัวเองเอาลมเข้าเสื้อไป
ก็ไม่แปลก ขนาดยืนข้างหน้าตอนบวงสรวง ยังแบบว่าเหงื่อเป็นหยด
ไมค์ขี้ร้อนอยู่แล้ว แถมใส่เสื้อหลายชั้นอีกตะหาก
แต่หนูก็หล่อนะคะลูก หล๊อ หล่ออะไรได้ขนาดนี้ หน้าตาอย่างกะพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่น

ไปอ่านไดคนที่รู้จักที่ไปเมื่อวานก็มีแต่คนบ่นเรื่องน้องโดนรุม
เราก็เข้าใจแหละ คนที่เห็นน้องบ่อยๆ รู้ว่าน้องเป็นยังไง ก็อยากปกป้องน้อง
ส่วนคนที่ไม่ค่อยได้มาเจอ ก็อาจจะอยากใกล้ให้ได้มากที่สุด
แต่สำหรับเรา เรามาตั้งแต่แรก อยู่ห่างๆยังไงก็ยังอยู่ห่างๆยังงั้น
และสามารถพูดได้เลยว่า ที่ก้าวหน้ามาถึงทุกวันนี้ได้ ก็เพราะว่ารักษาระยะแบบนี้ตลอด
อย่างว่า มันก็ต้องแล้วแต่วิจารณญานของแต่ละคนด้วย
ว่าอยากจะให้น้องจำคุณไปแบบไหน แบบรุม หรือแบบมีมารยาท

คนที่อยากปกป้องก็ทำได้ไม่เต็มที่หรอก ใช่มะ
เพราะว่าไม่ได้มีสิทธิ์จะไปกันคนอื่น ดึงมือน้องออกมา หรือว่าสั่งใคร
ถึงยังไงก็เป็นแฟนคลับเหมือนๆกันหมด ถ้าทำอะไรแบบนั้นก็จะโดนด่าเอาได้
เคยทำไปครั้งนึง ถึงกับมาตัดพ้อเราในได
มันก็คือ ต่อให้เราคิดว่าเราทำถูกแค่ไหน มันก็อาจจะไม่ถูกในสายตาคนอื่นก็ได้
เอาเหอะนะ... เรื่องแบบนี้ มันช่างทำใจลำบาก
จะไม่ช่วยก็ทนไม่ได้ แต่ช่วยแล้วก็เครียดอีก

เดี๋ยวจะโดนหาว่า กันไว้ให้ตัวเองกับพวกพ้องอ่านะ
ซึ่งไม่อยากจะพูดเล้ย ว่าไม่จำเป็นหรอก เรื่องกันไว้ให้ตัวเองน่ะ
เหมือนสำคัญตัวเนาะ แต่มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ
ได้อยู่อย่างนี้ก็พอใจแล้ว
คนเยอะก็ไม่คิดอยากจะไปเอาอะไรจากน้องให้น้องต้องเหนื่อยเพิ่มหรอก
โอกาสยังมีอีกเยอะ เพราะถึงยังไงเราก็จะมั่นคงอยู่กับน้องไปอีกนานอยู่แล้ว
เวลาที่จะเข้าหามันยังอีกยาว

จริงมั้ย...



เอ้อ... บริษัทที่ไปสอบมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วโทรมาเรียกไปสัมภาษณ์แล้วล่ะ
มีเปอร์เซนต์จะได้งานมั้ย
เพราะว่าตอนนี้ไม่ได้ไปวอร์กอินกราวด์ของบางกอกแอร์แล้ว
มันมีความรู้สึกไม่อยากไป ขึ้เกียจแต่งหน้าทำผม ทนรองเท้ากัด
แล้วก็ฝืนให้ยิ้ม ฝืนตอบในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเองเลยยยยยย
นั่นแหละ รอบริษัทนี้ดีกว่า ไม่ได้ค่อยหางานอื่นใหม่






ป.ล. ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์ในทุกๆหน้านะคะ
เราอ่ะ เห็นเคาน์เตอร์วิ่งแล้วก็งงเนาะ ทำไมมันไปเร็วอย่างนี้
แต่เราไม่ค่อบแคร์หรอก แค่คนที่เรารู้จัก คนที่เราสนิทด้วยเมนท์ให้ก็พอแล้ว